Συνέντευξη Νικόλαος Τσουρέκας : « Ήρθε η στιγμή να μεταδώσω τις γνώσεις που έχω αποκομίσει στην επόμενη γενιά αθλητών/τριών»

 

Γεννημένος το 1999 στο Μέτσοβο ξεκίνησε να ασχολείται με το σκι περίπου από την ηλικία των επτά. Οι γονείς του αποτέλεσαν πρότυπο για εκείνον και τον ενέπνευσαν να έχει μια υγιής καθημερινότητα υπηρετώντας το άθλημα που αποτελεί παράδοση στο Μέτσοβο. Στην αρχή είχε άλλες σκέψεις και φλέρταρε και με άλλα αθλήματα, ωστόσο το σκι τον κέρδισε. Αργότερα , μεγαλώνοντας του άρεσαν οι δύσκολες προκλήσεις και έτσι στο γυμνάσιο ξεκίνησε και το δίαθλο, ένα από τα δυσκολότερα αθλήματα. Η ακρίβεια που απαιτείται, η συγκέντρωση και η πειθαρχεία είναι χαρακτηριστικά που διαθέτει. «Το όπλο πρέπει να το έχεις ως αδελφό σου» όπως λέει και ο ίδιος. Aπό την αρχή αγάπησε την πρόκληση και αγάπησε να έχει εκείνος τον απόλυτο έλεγχο του αποτελέσματος. Ποτέ δεν απέτυχε στα κρίσιμα δευτερόλεπτα της βολής.

Εντάχθηκε στην Εθνική ομάδα το 2016 και έως σήμερα έχει διανύσει μια γεμάτη δεκαετία στην οποία εκπροσώπησε την Ελλάδα με τον καλύτερο δυνατό τρόπο σε διεθνείς διοργανώσεις, όπως Παγκόσμια Πρωταθλήματα Εφήβων Διάθλου, Παγκόσμια Πρωταθλήματα Νέων Αντοχής, Παγκόσμια Πρωταθλήματα Διάθλου, Παγκόσμια Πρωταθλήματα Αντοχής κ Ρόλλερσκι.

Εκπροσώπησε τη χώρα μας το 2016 στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Νέων στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας, ήταν πρωταθλητής Ελλάδος στο σκι αντοχής και διάθλου, ενώ το 2022 ήταν ο καλύτερος αθλητής στο άθλημα του διάθλου.

Πολλές διακρίσεις και μετάλλια για τον αθλητή του ΕΟΣ Μετσόβου, με πιο πρόσφατο ένα χρυσό και ένα ασημένιο μετάλλιο στο διεθνή αγώνα σκι αντοχής που πραγματοποιήθηκε στη Ντβόριστα της Βοσνίας στις 14 και 15 Ιανουαρίου 2026. Σε ισάριθμα αγωνίσματα των 10 χλμ. με ελεύθερη τεχνική αναδείχθηκε ο κορυφαίος αθλητής των αγώνων.

Αφιέρωσε όλη του τη ζωή κάνοντας αυτό ακριβώς που ξέρει καλύτερα, με ελάχιστο ελεύθερο χρόνο και με καθημερινές προπονήσεις στην Ελλάδα και στο εξωτερικό. Τώρα, ήρθε η ώρα να δώσει τη σκυτάλη στην επόμενη γενιά αθλητών. Αποσύρθηκε από την ενεργό δράση τη στιγμή που το είχε σχεδιάσει από μικρός.

Έχοντας εμπειρία και επιθυμία να συνεχίσει να κάνει αυτό που αγαπάει, μετά από ώριμη σκέψη αποφάσισε να ασχοληθεί με την προπονητική. Δεν ήταν εύκολη αυτή η απόφαση. Δέχτηκε και άλλες προτάσεις και πέρασε από το μυαλό του να ασχοληθεί με κάτι καινούργιο. Ωστόσο τα χιονισμένα βουνά κέρδισαν την αναμέτρηση. Σταθερός χαρακτήρας με ήθος και με ανάγκη για προκλήσεις και περιπέτειες, από φέτος αναλαμβάνει μια νέα πρόκληση, αυτή του προπονητή. Θέλει με όλο του το είναι να μεταδώσει τις γνώσεις που έχει αποκτήσει όλα αυτά τα χρόνια στις νέες γενιές και να αναδείξει νέα ταλέντα.

Παρακάτω παραθέτουμε αναλυτικά τη συνέντευξή του :

-Πως αποφασίσατε να ασχοληθείτε με τον αθλητισμό και σε ποια ηλικία;

«Προέρχομαι από μια οικογένεια, όπου όλη μας η ζωή είναι ο αθλητισμός. Ο πατέρας μου αθλούνταν, η μητέρα μου αθλούνταν, έκαναν υγιεινή διατροφή, υγιεινή ζωή, τρέξιμο και κάθε μέρα γυμναστήριο. Σκι κατάβασης έκαναν και ο πατέρας μου και η μητέρα μου, οπότε εγώ έβλεπα αυτούς. Εμείς το θεωρούμε παραδοσιακό άθλημα, εάν δεν ασχοληθείς με μπάσκετ, ποδόσφαιρο, το αμέσως επόμενο είναι το σκι. Εδώ στο Μέτσοβο είναι παράδοση το σκι, ειδικά το χειμώνα εάν έχει καλό καιρό είναι ότι καλύτερο και για κατάβαση και για δίαθλο . Οπότε εγώ άρχισα να κάνω σκι κατάβασης στη δευτέρα δημοτικού για δυο χρόνια και μετά ξεκίνησα το σκι αντοχής. Στην τρίτη γυμνασίου ξεκίνησα το δίαθλο και εκεί περίπου άρχισα να πηγαίνω και στο εξωτερικό σε αγώνες, ενώ μέχρι τότε συμμετείχα μόνο στην Ελλάδα.»

-Πως επιλέξατε το δίαθλο και τους δρόμους αντοχής; Μιλήστε μας λίγο για αυτά τα αθλήματα.

«Καταρχάς δεν μπορείς να πας κατευθείαν στο δίαθλο , πρέπει να μάθεις να στέκεσαι στα σκι. Οπότε όλα τα παιδιά ξεκινάνε με το σκι αντοχής και μεταγενέστερα, αν θέλουν, ασχολούνται και με το δίαθλο, που είναι ένα επιπλέον κομμάτι στη ζωή τους. Γιατί το όπλο πρέπει να το΄χεις σαν αδελφό σου ή και κάτι καλύτερο από αδελφό. Είναι δύσκολο, απαιτεί συγκέντρωση και πειθαρχία. Όταν σου δίνουν ένα όπλο δεν μπορείς να έχεις αλλού το μυαλό σου, είναι επικίνδυνο. Οπότε χρειάζεται να ωριμάσεις , χρειάζεται να μάθεις να στέκεσαι. Επίσης είναι πολύ σημαντικό να προσέχεις καθώς όταν το έχεις στην πλάτη σου εάν τύχει και πέσεις μπορεί να χτυπήσεις πολύ άσχημα.

Οπότε εγώ ξεκίνησα πρώτα το σκι αντοχής και μετά το δίαθλο. Στο Μέτσοβο ξεκινάνε πάρα πολλά παιδιά το σκι αντοχής. Όταν όμως αρχίζουν και πιέζονται οι περισσότεροι φεύγουν.  Εμένα ακριβώς αυτή  η πίεση είναι που με τράβηξε. Δηλαδή όταν φτάνεις στα όριά σου σε ένα άθλημα και φτάνοντας στα όριά σου ξέρεις ότι γίνεσαι καλύτερος . Για να γίνεσαι καλύτερος πρέπει να φτάσεις στα όριά σου . Μπορεί να υπάρξει και μια αποτυχία, αλλά εκεί θέλει να σηκωθείς,  να φτάσεις στα όριά σου ξανά και ξανά και έτσι περνώντας τα χρόνια ξέρεις ότι γίνεσαι καλύτερος.

Τα περισσότερα παιδιά όταν βλέπουν ότι πιέζει λίγο το άθλημα σκέφτονται να κάνουν κάτι πιο χαλαρό, πιο ομαδικό. Δεν θέλουν μεγάλη ευθύνη και τόσο πολύ άγχος. Αλλά εμένα πάντα αυτά μου άρεσαν , μου κέντριζαν το ενδιαφέρον. Αυτά τα αθλήματα που πρέπει να πάρεις όλη την ευθύνη επάνω σου, ξέροντας πως ότι και να κάνεις είναι όλο δικό σου. Είναι μια πρόκληση. Ειδικά και σε αυτές τις ηλικίες όταν πας ακόμα σχολείο δεν ξέρεις που θα δώσεις περισσότερο έμφαση.

Δόξα τω θεό  εγώ έδωσα όλο το βάρος στο σκι και τώρα θα δώσω όλο το βάρος να μάθω τα νέα παιδιά ότι χρειάζεται σε σχέση με αυτά τα αθλήματα.

Όταν είναι κρίσιμη η ώρα και πρέπει να ρίξεις τις βολές σε πολλούς τρέμουν τα πόδια τους και από το πως θα το διαχειριστείς φαίνεται ο χαρακτήρας του κάθε ανθρώπου. Εγώ τέτοιες προκλήσεις ήθελα πάντα και ήθελα να ξέρω ότι το αποτέλεσμα εξαρτάται από εμένα και όχι από τους άλλους . Ποτέ δεν απέτυχα σε αυτό.»

-Εκπροσωπήσατε την Ελλάδα στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς Νέων 2016 στο Λίλεχαμερ της Νορβηγίας. Πως βιώσατε αυτήν την εμπειρία;

«Τότε ήμουν 17 χρονών οπότε είχα στο μυαλό μου να ζήσω αυτήν την εμπειρία όσο περισσότερο γίνεται. Αυτό που μου έχει μείνει είναι ότι μέσα σε αυτές τις δυο, τρείς εβδομάδες που είχαμε πάει είχα γνωρίσει πάρα πολύ κόσμο , ήταν όλα τόσο οργανωμένα όπως ακριβώς οι Ολυμπιακοί των ανδρών.  Θέλαμε να να κοινωνικοποιηθούμε περισσότερο, να κάνουμε παρέες μέσα από το σκι. Όταν είσαι μικρότερος γνωρίζεις ακόμα περισσότερο κόσμο και αυτοί που είχαν βγει πρώτοι ερχόντουσαν μετά στο Ολυμπιακό χωριό και γινόμασταν όλοι ένα, μια μεγάλη παρέα.»

-Πρωταθλητής Ελλάδος σε όλες τις κατηγορίες στο σκι αντοχής και διάθλου και το 2022 ήσασταν ο καλύτερος αθλητής στο άθλημα του διάθλου. Πόσες ώρες προπονήσεων χρειάζεται κανείς για να φτάσει σε αυτά τα αποτελέσματα;

« Το δίαθλο και το σκι αντοχής είναι από τα πιο δύσκολα αθλήματα στον κόσμο, απαιτούν και αντοχή και δύναμη και πάρα πολλές ώρες προπονήσεων. Καθώς σκέφτομαι πίσω όλα αυτά τα χρόνια συνειδητοποίησα ότι έχω αφιερώσει όλη μου τη ζωή. Όταν μιλάμε με άλλους αθλητές και τους λέμε ότι αφιερώνουμε το χρόνο 900-1000 ώρες μόνο στην προπόνηση ή δεν μας πιστεύουν ή μας λένε τρελούς.. Υπάρχουν και άλλοι αθλητές στο ίδιο άθλημα που αφιερώνουν 1500-1600 ώρες. Επίσης μετά είναι οι ώρες που θα αφιερώσεις στην αποθεραπεία και η καθημερινότητά σου που πρέπει να συμπεριλαμβάνει σωστή διατροφή και επαρκής ύπνος για να μπορέσεις να ανταποκριθείς στην προπόνηση. Ο ελεύθερος χρόνος που σου απομένει είναι σχεδόν μηδαμινός.»

-Τι θυμάστε πιο έντονα από την πορεία σας έως τώρα?

«Αυτό που μου έχει μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου είναι όταν πήγαινα παλιά στη Βουλγαρία στο Μπέλμεγκεν για προπόνηση. Αυτό το βουνό το είχαμε ονομάσει με τους συναθλητές μου ”Το μοναστήρι του πρωταθλητισμού” . Βρίσκεται σε 2000 μέτρα υψόμετρο. Μια χρονιά μείναμε σε κάποια πολύ μικρά δωμάτια, χωρίς ίντερνετ, χωρίς τηλεόραση, εντελώς αποκομμένοι από τον κόσμο. Καθόμασταν είκοσι μέρες και η καθημερινότητά μας ήταν προπόνηση-φαγητό-ύπνος. Όπως συμβαίνει με το σχολείο και το στρατό, έτσι και εκεί, μετά αναπολείς εκείνες τις μέρες. Όταν έφευγες από εκεί ήσουν άλλος αθλητής! »

-Έχετε κάνει αληθινές φιλίες από το χώρο του αθλητισμού;

« Όχι αληθινές φιλίες, έχω κάνει αδελφικές φιλίες. Θυμάμαι στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς είχα πάει με τον Νίκο Μαυρίδη , με αυτόν περάσαμε τα περισσότερα. Και αυτός παλιός αθλητής, αυτός σταμάτησε λίγο πιο γρήγορα από εμένα. Όλα τα κάναμε μαζί. Η σχέση που αναπτύσσεται είναι δυνατή  και ο καθένας από εκεί και ύστερα παίρνει το δρόμο του . Μετά εκείνος διάλεξε τις σπουδές του εκείνη τη χρονιά, εγώ διάλεξα να συνεχίσω τον αθλητισμό και να σπουδάσω λίγο πιο μετά, χαθήκαμε, αλλά όταν ξαναβρεθήκαμε μετά από πολλά χρόνια ήμασταν λες και ήταν τότε, είχαμε μια οικειότητα που δεν την είχαμε χάσει.»

-Απ΄όσο γνωρίζουμε έχετε αποφασίσει να σταματήσετε τον πρωταθλητισμό και να αφιερωθείτε στην προπονητική. Μιλήστε μας λίγο για αυτήν την απόφαση.

« Αρχικά να πω ότι είχα αποφασίσει από παλιά ότι η τελευταία Ολυμπιάδα που θα κυνηγήσω θα είναι στα 27 μου. Το έλεγα θυμάμαι και σε έναν φίλο μου και τελικά όπως το είπα έτσι και έγινε. Από την άλλη η απόφαση για την προπονητική δεν ήταν καθόλου εύκολη. Δέχτηκα προτάσεις και από άλλες δουλειές και πέρασε από το μυαλό μου η σκέψη να αρχίσω κάτι διαφορετικό. Ωστόσο πιο πολύ μπορώ να βοηθήσω στο άθλημά μου παρά σε κάτι άλλο.

Ένα αστείο περιστατικό μου συνέβη πρόσφατα, λίγο καιρό αφότου αποσύρθηκα. Πάντα είχα την πρωινή μου ρουτίνα και ξύπναγα 6.30 για να φύγω 8 το αργότερο για προπόνηση. Μια μέρα σηκώνομαι 9.30 και σκέφτομαι αναστατωμένος ότι δεν χτύπησε το ξυπνητήρι. Ετοιμάζομαι μηχανικά και όταν φτάνω στην πόρτα καταλαβαίνω ότι δεν χρειάζεται να πάω και χαμογελάω! Φυσικά συνεχίζω και προπονούμαι αλλά όχι με τον ίδιο τρόπο.

Εμείς οι πιο παλιοί το πονάμε το άθλημα και θέλω να δώσω όλη τη γνώση που έχω στη νέα γενιά. Βάζω και εγώ τον εαυτό μου στους πιο παλιούς καθώς έχω ξεκινήσει από μικρός και πρόλαβα και έτρεξα σε προαγωνιστικό επίπεδο σε πολλές περιοχές που τώρα πια δεν διοργανώνονται αγώνες και έχω αφιερώσει όλα τα νεανικά μου χρόνια στο σκι, οπότε τώρα ήρθε η στιγμή να μεταδώσω τις γνώσεις που έχω αποκομίσει στην επόμενη γενιά αθλητών/τριών.»

-Πείτε μας δύο λόγια σχετικά με τη συνεργασία σας με την ΕΟΧΑ  (παροχές, υποστήριξη).

« Έχουμε άψογη συνεργασία από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, όλοι κάνουν την καλύτερη δουλειά που μπορούνε. Και εμείς προσπαθούμε να κάνουμε ότι καλύτερο μπορούμε. Το ξέρουμε ότι δεν είμαστε ούτε Νορβηγία, ούτε Σουηδία. Είμαστε Ελλάδα και καταλαβαίνουμε τις δυσκολίες που υπάρχουν, ωστόσο ο ένας βοηθάει τον άλλον και αυτό είναι πολύ σημαντικό. Είμαι κάτι περισσότερο από ευχαριστημένος με τη συνεργασία μας. »

-Έχετε κάποιο πρότυπο που θαυμάζετε;

«Εγώ ποτέ στη ζωή μου δεν είχα πρότυπα αθλητές. Είχα πάντα δύο πρότυπα σε αυτή τη ζωή και πολλές φορές παίρνω δύναμη και τους σκέφτομαι σε πολλές δυσκολίες όχι μόνο στους αγώνες. Από τα πιο δύσκολα πράγματα στην καριέρα μου ήταν τα ταξίδια γιατί πολλές φορές συνέβαιναν απρόοπτα και πολλά ταξίδια διαρκούσαν αρκετές ώρες, σε κάποιες περιπτώσεις ακόμα και μέρες μέχρι να φτάσουμε. Τα πρότυπά μου είναι ο πατέρας μου και ένας αδελφικός μου φίλος από το σχολείο, που δεν έχει καμία σχέση με τον αθλητισμό. Αυτοί οι δύο τα έχουν κάνει όλα μόνοι τους. Ο πατέρας μου παρά τις δυσκολίες που πέρασε στη ζωή του δεν τα έβαλε ποτέ κάτω και το ίδιο και ο φίλος μου. Έτσι κάθε φορά που γινόταν κάτι εγώ σκεφτόμουν αυτούς τους δύο.»

-Ποιες συμβουλές θα δίνατε σε κάποιον που θέλει τώρα να ξεκινήσει το άθλημά σας;

«Θα τον συμβούλευα να δουλέψει σκληρά, να μην παίρνει τα πράγματα πάρα πολύ σοβαρά και αν θέλει να δει αποτελέσματα να μην ακούσει κανέναν άλλον εκτός από τον προπονητή του. Γιατί πολλοί λένε τις απόψεις τους εκτός από το χορό και αυτοί οι ίδιοι είναι αυτοί που μέσα στο χορό δεν ξέρουν ούτε τα βασικά βήματα. Ακούμε πάρα πολλά από πολλούς και αυτό δεν χρειάζεται. Εάν κάποιος θέλει να προχωρήσει σοβαρά θα πρέπει να ακούσει αποκλειστικά τον προπονητή του και κανένα άλλον.»

-Ποια είναι τα σχέδιά σας για το μέλλον; Πως φαντάζεστε τη ζωή σας σε 5 χρόνια από τώρα;

« Ένα τραγούδι λέει μην κάνεις όνειρα γιατί ο Θεός γελάει, αλλά αν έπρεπε να ονειρευτώ κάτι θα έλεγα να έχω υγεία, να έχω καλύψει τις οικονομικές μου ανάγκες και το κυριότερο να έχω βγάλει αθλητές που να τους έχω εμπνεύσει και να τους έχω δώσει τα κατάλληλα εφόδια που χρειάζονται για να πάνε μπροστά.  Και ευελπιστώ να πάει και το άθλημα όσο πιο μπροστά γίνεται με εμένα εκεί! »