Συνέντευξη Πρώιος Ιωάννης : «Η συνεχής αναζήτηση λύσεων και εξέλιξης είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μου έχει προσφέρει ο πρωταθλητισμός.»

Γεννημένος στη Θεσσαλονίκη με καταγωγή από το Άργος Ορεστικού Καστοριάς, ο Πρώιος Ιωάννης μοιράζει το χρόνο του ανάμεσα στην Ελλάδα και το εξωτερικό. Έχει ταξιδέψει πολύ λόγω του αθλήματός του σε πολλές χώρες για αγώνες και προπονήσεις όπως στην Αυστρία, Ελβετία, Ιταλία, Νέα Ζηλανδία, Αμερική κ.α. Πολλούς μήνες το χρόνο βρίσκεται στο Hintertux της Αυστρίας για να προπονείται εντατικά στο χιόνι και να εξελίξει στο μέγιστο τις δυνατότητές του.

Ήρεμος και δυναμικός, προσγειωμένος αλλά με αυτοπεποίθηση και γνώση του αθλήματος και των δυνατοτήτων του, ο Ιωάννης αποτελεί πρότυπο χαρακτήρα και αθλητή. Με επιμονή και υπομονή έχει μάθει να ξεπερνάει τα εμπόδια και να βαδίζει με αισιοδοξία προς την κορυφή. Ο ίδιος έχει δηλώσει στο παρελθόν ότι «ανεβαίνει όποιος αντέχει τις αποτυχίες» και εκείνος το έχει κάνει πράξη. Έχει καταφέρει να ξεπεράσει έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό και να επανέλθει δυναμικά, χωρίς να παύει να βάζει στόχους. Κατά τη γνώμη του η επιτυχία και η αποτυχία ρυθμίζονται και δεν πιστεύει στην τύχη, αλλά στη συστηματική δουλειά και προπόνηση.

Από την αρχή της πορείας του οι γονείς του έχουν σταθεί στο πλευρό του. Ο πατέρας του ήταν ο πρώτος που διέκρινε το ταλέντο του και όντας προπονητής του σκι ανέλαβε να τον αναδείξει. Συνδυάζει πολλαπλούς ρόλους ταυτόχρονα και είναι δίπλα του σε κάθε βήμα.

Πρωταθλητής Ελλάδας με πολλές διακρίσεις και συμμετοχές, ο αθλητής του ΣΧΟ Καστοριάς συνεχίζει και βελτιώνει τις επιδόσεις του και δουλεύει μεθοδικά για να πετύχει τους στόχους του. Ακούει το ένστικτό του και είναι ευγνώμων που μπορεί να κάνει αυτό που αγαπάει.

Για φέτος αναδείχθηκε Κυπελλούχος των Αλπικών Αγωνισμάτων 2026 έχοντας κατακτήσει τρία χρυσά μετάλλια και βρέθηκε στην πρώτη θέση του βάθρου. Ως μέλος της Εθνικής ομάδας Αλπικού Σκι της Ελληνικής Ομοσπονδίας Χειμερινών Αθλημάτων, επιθυμεί να συνεχίσει να εκπροσωπήσει την Ελλάδα στοχεύοντας ψηλά.

Η συνεργασία του με την Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων διέπεται από σεβασμό και εμπιστοσύνη. Χαρακτηριστικά δηλώνει ότι «θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου, ώστε να ανταποδώσω αυτή την εμπιστοσύνη και να εκπροσωπήσω την Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.»

Θεωρεί την προσαρμοστικότητα ως απαραίτητη αρετή για έναν αθλητή της χιονοδρομίας και προσπαθεί κάθε μέρα να γίνεται καλύτερος από χθες!

Παρακάτω παραθέτουμε αναλυτικά τη συνέντευξή του:

 -Πώς ασχοληθήκατε με το αλπικό σκι; Σε ποια ηλικία και ποιο ήταν το κίνητρο;

«Με το σκι ασχολήθηκα από πολύ μικρή ηλικία, περίπου δύο-τριών ετών, χάρη στον πατέρα μου, ο οποίος είναι προπονητής του αθλήματος. Εκείνος ήταν που με ανέβασε για πρώτη φορά στο βουνό. Αν έπρεπε να πω ποιο ήταν το πρώτο μου κίνητρο, μάλλον θα έλεγα ότι ήταν η ανάγκη να εντυπωσιάσω τον πατέρα μου, όπως συμβαίνει με τα περισσότερα παιδιά που θέλουν να κάνουν τους γονείς τους περήφανους. Χωρίς να το καταλάβω, αυτό το πρώτο κίνητρο εξελίχθηκε σταδιακά σε πραγματική αγάπη για το άθλημα.»

-Πώς επιλέξατε το άθλημά σας?

«Όπως ανέφερα, επειδή ξεκίνησα το σκι σε τόσο μικρή ηλικία, δεν θα έλεγα ότι ήταν αρχικά δική μου επιλογή. Αντίθετα, στα σχολικά μου χρόνια υπήρχαν αρκετές φορές που δυσκολευόμουν να αποδεχθώ ότι έπρεπε να χάσω μια εκδρομή ή στιγμές με τους φίλους μου για να προπονηθώ.

Η στιγμή που ένιωσα ότι το επέλεξα πραγματικά ήταν μετά την αποφοίτησή μου από το λύκειο. Θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνο το καλοκαίρι: ενώ οι περισσότεροι σκέφτονταν τις διακοπές, εγώ σκεφτόμουν μόνο πώς θα προπονηθώ σωστά και πώς θα αφιερωθώ ολοκληρωτικά στο σκι. Εκείνη την περίοδο έκανα προπόνηση πρωί και απόγευμα και κατάλαβα ότι πλέον αυτή ήταν μια συνειδητή επιλογή και όχι απλώς μια συνήθεια.»

-Ποιο είναι αυτό που απολαμβάνετε πιο πολύ στην καθημερινότητα του αθλητή;

«Απολαμβάνω πραγματικά τα πάντα. Είναι μοναδικό να μπορείς να ζεις την καθημερινότητά σου μέσα από ένα άθλημα που σου προσφέρει τόσο έντονες συγκινήσεις και τόση αδρεναλίνη. Αυτό που αγαπώ περισσότερο είναι η συνεχής προσπάθεια να γίνεσαι καλύτερος από χθες.

Παράλληλα, ο αθλητισμός σε μαθαίνει να αντιμετωπίζεις κάθε δυσκολία — είτε πρόκειται για μια περίοδο κακών αποτελεσμάτων είτε για έναν σοβαρό τραυματισμό — ως μια πρόκληση που πρέπει να ξεπεράσεις. Αυτή η συνεχής αναζήτηση λύσεων και εξέλιξης είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που μου έχει προσφέρει ο πρωταθλητισμός.»

-Ποιοι είναι οι μελλοντικοί αγωνιστικοί στόχοι σας;

«Ο μεγάλος μου στόχος είναι η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2030 και η καλύτερη δυνατή διάκριση εκεί. Αυτή την περίοδο, όμως, ο πιο άμεσος στόχος μου είναι η επιστροφή από έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό, το δυσκολότερο εμπόδιο που έχω αντιμετωπίσει μέχρι σήμερα στην αθλητική μου πορεία. Θέλω να επανέλθω στο υψηλότερο αγωνιστικό επίπεδο που έχω φτάσει ποτέ και είμαι αποφασισμένος να χρησιμοποιήσω όλες μου τις δυνάμεις για να το πετύχω. Πιστεύω ότι, αν καταφέρω να επιστρέψω εκεί που ήμουν, τα αποτελέσματα θα ακολουθήσουν.»

 

-Μέχρι στιγμής ποια είναι η πιο έντονη ανάμνηση σε σχέση με το άθλημά σας;

«Παρότι είναι μια σχετικά πρόσφατη εμπειρία, η πιο έντονη ανάμνησή μου είναι, χωρίς αμφιβολία, το συναισθηματικό «roller coaster» που έζησα στα τέλη του 2024.Εκείνη την περίοδο βρισκόμουν στην καλύτερη αγωνιστική κατάσταση της καριέρας μου. Η βελτίωση στον αθλητισμό συχνά παρουσιάζεται ως μια συνεχής ανοδική πορεία, όμως στη δική μου περίπτωση δεν ήταν έτσι. Για μεγάλα χρονικά διαστήματα ένιωθα ότι είχα «κολλήσει» σε ένα επίπεδο και, ξαφνικά, μετά από αμέτρητες ώρες δουλειάς, αυτό το όριο έσπασε.

Έτσι ξεκίνησα τη σεζόν με ένα από τα καλύτερα αποτελέσματα της καριέρας μου και όλα έδειχναν ότι ακολουθούσε κάτι ακόμη μεγαλύτερο. Λίγες ημέρες αργότερα, όμως, σε μια προπόνηση, έπαθα έναν πολύ σοβαρό τραυματισμό. Το δεξί μου πόδι υπέστη πολλαπλά κατάγματα και χρειάστηκε να μεταφερθώ με ελικόπτερο στο νοσοκομείο.

Αυτό που με σημάδεψε περισσότερο ήταν το πόσο γρήγορα μπορούν να αλλάξουν τα πάντα. Για αρκετό καιρό δεν υπήρχε πρωινό που να ξυπνήσω χωρίς δάκρυα στα μάτια. Παρ’ όλα αυτά, σήμερα βλέπω εκείνη την εμπειρία ως μια δοκιμασία που με έκανε πιο δυνατό, τόσο ως αθλητή όσο και ως άνθρωπο.»

-Πείτε μας λίγα λόγια για τη συνεργασία σας με την ΕΟΧΑ .

«Η Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων υπήρξε σταθερά στο πλευρό μου σε όλη τη διάρκεια της αθλητικής μου πορείας. Τόσο στις επιτυχίες όσο και στις δύσκολες στιγμές, στους τραυματισμούς και στις περιόδους με σκαμπανεβάσματα, ένιωθα πάντα ότι υπήρχε στήριξη. Είναι αλήθεια ότι υπήρξαν χρονιές με περισσότερους και άλλες με λιγότερους διαθέσιμους πόρους. Ωστόσο, ποτέ δεν ένιωσα ότι βγήκα εκτός σχεδιασμού ή ότι η Ομοσπονδία έπαψε να πιστεύει σε μένα.

Με συγκινεί ιδιαίτερα το γεγονός ότι σήμερα, στα 31 μου χρόνια, μετά από μια εξαιρετικά δύσκολη περίοδο, κατά την οποία αγωνίστηκα έχοντας δύο μεταλλικές πλάκες και δεκαεπτά βίδες στο πόδι μου, η Ομοσπονδία εξακολουθεί να βλέπει προοπτική στην προσπάθειά μου και είναι διατεθειμένη να με στηρίξει στον μέγιστο δυνατό βαθμό. Αυτό μου δημιουργεί ακόμη μεγαλύτερη ευθύνη και κίνητρο. Από την πλευρά μου, θα κάνω ό,τι περνάει από το χέρι μου, ώστε να ανταποδώσω αυτή την εμπιστοσύνη και να εκπροσωπήσω την Ελληνική Ομοσπονδία Χειμερινών Αθλημάτων με τον καλύτερο δυνατό τρόπο.»

-Ποια είναι η γνώμη σας για την ελληνική αγωνιστική χιονοδρομία, τις υποδομές και τη νοοτροπία γύρω από το άθλημα;

«Η ελληνική χιονοδρομία τα τελευταία χρόνια αντιμετωπίζει σημαντικές προκλήσεις. Η κλιματική αλλαγή έχει περιορίσει αισθητά τη διάρκεια της χειμερινής περιόδου στην Ελλάδα, ενώ το κόστος της προετοιμασίας στο εξωτερικό αυξάνεται συνεχώς. Οι τιμές για τις κάρτες λιφτ, τη διαμονή, τις μετακινήσεις και τον εξοπλισμό έχουν εκτοξευθεί, γεγονός που δυσκολεύει σημαντικά την προσπάθεια των αθλητών. Επιπλέον, για να μπορέσει ένας Έλληνας αθλητής να είναι ανταγωνιστικός σε διεθνές επίπεδο, είναι σχεδόν απαραίτητο να πραγματοποιεί μεγάλο μέρος της προετοιμασίας του σε χιονοδρομικά κέντρα του εξωτερικού. Αυτό απαιτεί πολλά και ιδιαίτερα κοστοβόρα προπονητικά camp.

Από την άλλη πλευρά, θεωρώ ότι η νοοτροπία των νέων αθλητών έχει εξελιχθεί σημαντικά. Σε σχέση με τη δική μου γενιά, οι αθλητές σήμερα έχουν πολύ περισσότερες παραστάσεις από το εξωτερικό, τόσο μέσα από προπονήσεις όσο και από διεθνείς αγώνες. Έρχονται καθημερινά σε επαφή με αθλητές κορυφαίου επιπέδου και αντιλαμβάνονται από νωρίς ότι ο δρόμος προς την κορυφή απαιτεί αφοσίωση, συνέπεια και πολλή σκληρή δουλειά. Πιστεύω ότι αυτή η αλλαγή νοοτροπίας είναι ένα πολύ θετικό βήμα για το μέλλον της ελληνικής χιονοδρομίας.»

-Ποιοι είναι οι επαγγελματικοί σας στόχοι;

«Επαγγελματικά θεωρώ ότι ο δρόμος μου είναι σχεδόν μονόδρομος. Δεν μπορώ να φανταστώ τον εαυτό μου, όταν ολοκληρωθεί η αθλητική μου καριέρα, σε κάποιο επάγγελμα διαφορετικό από αυτό του προπονητή. Ήδη από την περασμένη χρονιά, στα διαστήματα που το αγωνιστικό μου πρόγραμμα το επιτρέπει, έχω ξεκινήσει να προπονώ αθλητές μικρότερων ηλικιών. Είναι ένα πραγματικά ξεχωριστό συναίσθημα να μεταδίδεις στη νέα γενιά όσα εσύ κατέκτησες μέσα από χρόνια προσπάθειας, να τους βοηθάς να αποφύγουν λάθη που έκανες ο ίδιος και να τους καθοδηγείς ώστε να χτίσουν σωστές βάσεις, τόσο τεχνικά όσο και αγωνιστικά.

Στόχος μου είναι πρώτα να ολοκληρώσω το ταξίδι της δικής μου αθλητικής πορείας, με μεγάλο ορόσημο τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2030. Όταν έρθει εκείνη η στιγμή και νιώσω ότι έχω αποκτήσει όλη την εμπειρία που μπορώ ως αθλητής, θέλω να αφοσιωθώ ολοκληρωτικά στη δημιουργία και την εξέλιξη της επόμενης γενιάς Ελλήνων χιονοδρόμων.»

-Αν ξεκινούσατε τώρα από την αρχή τι θα αλλάζατε;

«Το πρώτο πράγμα που θα άλλαζα είναι ότι θα επέτρεπα να ασκούν επιρροή πάνω μου πολύ λιγότεροι άνθρωποι. Επειδή από μικρή ηλικία είχα διακρίσεις στις παιδικές κατηγορίες, υπήρχαν πολλές και διαφορετικές απόψεις για το πώς έπρεπε να εξελιχθεί η πορεία μου. Ως παιδί ήμουν πολύ δεκτικός και άφηνα όλες αυτές τις γνώμες να με επηρεάζουν. Σήμερα πιστεύω ότι ένας αθλητής πρέπει να ακούει κυρίως την ομάδα του και τους ανθρώπους που τον γνωρίζουν πραγματικά και εργάζονται καθημερινά μαζί του.

Επίσης, θα διαχειριζόμουν διαφορετικά τόσο τις επιτυχίες όσο και τις αποτυχίες. Πιστεύω πως ένας πρωταθλητής δεν πρέπει να αφήνει την αποτυχία να μπαίνει στην καρδιά του, ούτε την επιτυχία να ανεβαίνει στο μυαλό του. Εγώ, δυστυχώς, πολλές φορές επέτρεψα να συμβούν και τα δύο.

Τέλος, θα άκουγα περισσότερο το σώμα μου. Ήμουν πάντα άνθρωπος που ήθελε να προπονείται ασταμάτητα, χωρίς ημέρες ξεκούρασης και χωρίς πραγματικά διαλείμματα. Η εργατικότητα είναι απαραίτητη για έναν πρωταθλητή, όμως με τα χρόνια κατάλαβα ότι η πραγματική προσαρμογή του οργανισμού γίνεται στις ημέρες αποκατάστασης. Αν δεν δώσεις χώρο στο σώμα σου να αναρρώσει, τελικά η υπερπροσπάθεια μπορεί να φέρει το αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό που επιδιώκεις.»

-Ποιον αθλητή θαυμάζετε περισσότερο στο άθλημά σας και γιατί;

«Αν έπρεπε να επιλέξω έναν αθλητή ως πρότυπο, αυτός θα ήταν ο Ίβιτσα Κοστελιτς. Οι λόγοι που τον θαυμάζω είναι πολλοί. Πρώτα απ’ όλα, γιατί η διαδρομή του προς την κορυφή ήταν εξαιρετικά δύσκολη. Με προπονητή τον πατέρα του και με πολύ περιορισμένους οικονομικούς πόρους, κατάφερε να φτάσει στην κορυφή του παγκόσμιου αλπικού σκι. Υπάρχουν ιστορίες που αναφέρουν ότι, προκειμένου να εξοικονομήσουν χρήματα για την προετοιμασία, ο πατέρας του κοιμόταν ακόμη και στο δάσος, ανέβαινε με τα πόδια στο χιονοδρομικό κέντρο και περνούσαν ατελείωτες ώρες προπόνησης στο βουνό.

Πολλές φορές σκέφτομαι ότι ίσως αυτές οι ιστορίες αποτέλεσαν έμπνευση και για τον δικό μου πατέρα. Για αρκετά χρόνια, την άνοιξη, συνεχίζαμε να κάνουμε σκι στα ελληνικά χιονοδρομικά μέχρι και τα μέσα Μαΐου, αξιοποιώντας μικρά κομμάτια χιονιού που διατηρούνταν με τη βοήθεια snowmobile. Θυμάμαι χαρακτηριστικά μία χρονιά που το snowmobile χάλασε από τις πρώτες κιόλας ημέρες και σε όλο το προπονητικό camp ανέβαινα την πλαγιά με τα πόδια αντί να χρησιμοποιώ το lift. Είναι εμπειρίες που σήμερα τις θυμάμαι με χαμόγελο και καταλαβαίνω πόσο με διαμόρφωσαν.

Τον θαυμάζω επίσης γιατί, μαζί με την αδελφή του, κατάφεραν όχι μόνο να κατακτήσουν την κορυφή του παγκόσμιου σκι, αλλά και να αναδείξουν την Κροατία ως μια χώρα που μπορεί να παράγει αθλητές παγκόσμιας κλάσης. Για μένα, αποτελεί μια πραγματικά μοναδική περίπτωση στον χώρο της αλπικής χιονοδρομίας: δύο αθλητές που γεννήθηκαν, μεγάλωσαν και εξελίχθηκαν εκπροσωπώντας τη χώρα τους, βασιζόμενοι αποκλειστικά στις δυνατότητες και τις υποδομές της πατρίδας τους. Αυτό κάνει το επίτευγμά τους ακόμη πιο αξιοθαύμαστο στα μάτια μου καθώς είναι οι μοναδικοί που έχουν πετύχει κάτι τέτοιο.»

-Τι συμβουλή θα δίνατε σε κάποιον που ξεκινά τώρα το σκι;

«Αν κάποιος ξεκινά το σκι για αναψυχή, θα του έλεγα πάνω απ’ όλα να το απολαύσει. Να αφεθεί στη μαγεία αυτού του αθλήματος. Ο συνδυασμός της αδρεναλίνης, της ταχύτητας πάνω στο χιόνι και της επαφής με το βουνό και τη φύση είναι μια εμπειρία μοναδική. Φυσικά, θα τον συμβούλευα να κάνει τα πρώτα του βήματα με τη βοήθεια ενός δασκάλου. Έτσι θα μάθει από την αρχή τη σωστή τεχνική, θα περιορίσει σημαντικά τον κίνδυνο τραυματισμού και θα μπορέσει να απολαύσει το άθλημα με μεγαλύτερη ασφάλεια.

Αν, όμως, μιλάμε για έναν νέο αθλητή που ονειρεύεται να φτάσει όσο πιο ψηλά γίνεται, τότε η συμβουλή μου είναι να αντιμετωπίσει αυτή τη διαδρομή σαν έναν μαραθώνιο και όχι σαν έναν αγώνα ταχύτητας. Οι όμορφες στιγμές υπάρχουν, αλλά είναι λίγες και έρχονται έπειτα από αμέτρητες ώρες δουλειάς. Τις περισσότερες φορές θα χρειαστεί να διαχειριστεί δυσκολίες, απογοητεύσεις και στιγμές που θα νιώθει ότι αδικείται. Εκεί πρέπει να καταλάβει ότι ο αθλητισμός δεν χρωστάει τίποτα σε κανέναν. Η σκληρή δουλειά είναι απαραίτητη, αλλά δεν εγγυάται από μόνη της την επιτυχία. Το επίπεδο που κυνηγάς μπορεί να έρθει ξαφνικά, όπως ξαφνικά μπορεί και να χαθεί. Γι’ αυτό ο αθλητής πρέπει να εξελίσσεται διαρκώς, να αναζητά συνεχώς νέες λύσεις και να προσαρμόζεται στις απαιτήσεις που αλλάζουν.

Αν έπρεπε να ξεχωρίσω μία μόνο αρετή που θεωρώ απαραίτητη για έναν αθλητή χιονοδρομίας, αυτή θα ήταν η προσαρμοστικότητα.»

-Ποιο όνειρό σας έχει ήδη πραγματοποιηθεί και τι εύχεστε για το μέλλον;

«Η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν είχα ένα συγκεκριμένο όνειρο στο σκι. Αυτό που με γέμιζε ήταν η ίδια η διαδικασία. Το να μπορώ να κάνω σκι, να προπονούμαι καθημερινά και να προσπαθώ να γίνομαι καλύτερος από τον χθεσινό μου εαυτό ήταν από μόνο του αρκετό.

Υπάρχει, όμως, μια στιγμή που μου έμεινε ανεξίτηλη. Πριν από μερικά χρόνια βρισκόμουν στον Παρνασσό για προπόνηση, λίγο πριν από το Πανελλήνιο Πρωτάθλημα. Εκείνη την ημέρα δεν ήμουν σε καλή ψυχολογική κατάσταση. Μπαίνοντας στο lift, ανέβηκαν μαζί μου μερικοί μικροί αθλητές, οι οποίοι με αναγνώρισαν και, με μεγάλο ενθουσιασμό, άρχισαν να μου λένε ότι παρακολουθούν την πορεία μου και με θαυμάζουν.

Ήταν η πρώτη φορά που άκουγα κάτι τέτοιο από παιδιά. Μέχρι τότε, τα περισσότερα συγχαρητήρια προέρχονταν από γονείς, προπονητές, συναθλητές ή ανθρώπους του χώρου. Εκείνη τη στιγμή συνειδητοποίησα ότι η διαδρομή μου, με τις επιτυχίες αλλά και με τις δυσκολίες της, είχε αρχίσει να αφήνει ένα μικρό αποτύπωμα στη νέα γενιά.

Από τότε κατάλαβα ότι, ίσως χωρίς να το επιδιώξω ποτέ, αυτό ήταν τελικά το μεγαλύτερο όνειρό μου. Αν, έστω και σε έναν μικρό βαθμό, μπορώ να επηρεάζω θετικά κάποια παιδιά σε μια εποχή όπου συχνά προβάλλονται πρότυπα χωρίς ουσιαστικές αξίες, τότε νιώθω πραγματικά γεμάτος. Αυτό μου δίνει την αίσθηση ότι όλη αυτή η πορεία είχε έναν βαθύτερο λόγο ύπαρξης.

Για το μέλλον εύχομαι πάνω απ’ όλα να είμαι υγιής. Να διανύσω αυτή την τετραετία μέχρι τους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2030 χωρίς άλλες σοβαρές δυσκολίες, να αγωνιστώ στο υψηλότερο δυνατό επίπεδο και να ολοκληρώσω την αθλητική μου καριέρα με τον τρόπο που ονειρεύομαι.»